Уважаемые коллеги,
прошу, по мере возможности, оказать посильную помощь.
Речь о 4 послании 2 книги Variarum Кассиодора Сенатора (Var. II. 4):
Delectamur vetustatis invento et sequi regulas constitutas libenter amplectimur, quia locus subreptionibus non relinquitur, quotiens rationabiliter constituta servantur. et ideo supplicationum tuarum tenore comperto praesenti auctoritate definimus, ut quicquid ad Antiochum, siliquatici vel monopolii titulos exercentem, nostra iussione pertinuit, ad te ratione simili transferatur, contra omnium calumniantium insidias salva aequitate praesenti auctoritate munitus: habiturus etiam amminicula saionis, quae pro vindicandis titulis antefatis nostra tibi sollemniter deputavit auctoritas, ita tamen ut privatis minime negotiis misceatur defensio tua. nam quod ad auxilium dedimus, contrarium nullo modo iustitiae sentiatur, quia rationabiliter aliena culpa te respicit, si quem tibi petis prodesse, per te sibi alter sentiat obfuisse.
Так-то в целом понятно, но споткнулся на последней (выделенной) фразе. У меня получается как-то так:
Ибо то, что мы предоставили в качестве помощи, никоим образом не должно восприниматься как противоречащее справедливости, поскольку небезосновательно касается тебя чужая вина, если, когда ты просишь кого-то тебе помочь, другой считает, что из-за тебя ему причинён вред.
но что-то мне тут не нравится.
Есть английский перевод (M. Shane Bjornlie):
For what we have granted for support should in no way be perceived as contrary to justice, since the saio reasonably regards you as beyond blame, if, through your influence, he should feel another whom you request to be brought before you to be injurious to himself.
но мне он нравится ещё меньше.
Буду признателен за указание на ошибку и/или верную подсказку.